Ve yoruldum...

Bazı insanlar vardır…
Yüzüne bakınca dost sanırsın, omzuna yaslanınca kardeş bilirsin. Ama zaman gelir, en derin yarayı tam da onlar açar. İnsan bazen düşmanından değil; sofrasına oturttuğundan, derdini paylaştığından, “bir gün sırtımı dönsem beni yarı yolda bırakmaz” dediğinden yara alır. Çünkü bu çağda en ucuz şey olmuş samimiyet, en kolay harcanan şey olmuş iyi niyet…

Ben kimsenin kapısına yük olmadım. Kimsenin lokmasına göz dikmedim. Kimsenin namusuna, ekmeğine, şerefine dil uzatmadım. Ama bazıları sustuğumu korkaklık sandı. Affedişimi çaresizlik zannetti. Oysa insan bazen kavga çıkmasın diye susar, bazen kalp kırılmasın diye geri çekilir. Fakat bu devirde sessizlik bile yanlış anlaşılıyor. İyi niyet, karakter değil de eksiklik gibi görülüyor.

Bugün dönüp baktığımda şunu görüyorum:
İnsanın en büyük sınavı düşmanıyla değil, nankörle verdiği mücadeledir. Çünkü düşman sana açıkça gelir; ama nankör, dost gibi yaklaşır. Sen gönlünü açarsın, o hesap yapar. Sen sadakat gösterirsin, o çıkar peşinde koşar. Ve en ağır yük de budur; insanın kendi kalbinden vurulması…

Biz öyle bir milletin evlatlarıyız ki; ekmeğini bölmeyi şeref saymış, misafiri baş tacı etmiş, dostluğu emanetten üstün görmüşüz. Ama şimdi bakıyorum da; menfaat için insanların birbirini sattığı, çıkarı bitince selamı kestiği bir çağın içindeyiz. Kimse “Ben kimi kırdım?” diye sormuyor. Herkes haklı, herkes masum… Ama kırılan hep vicdan sahibi insanlar oluyor.

Ben hakkımı Allah’a havale ettim. Çünkü bazı hesaplar bu dünyaya ağır gelir. Her kırgınlığın, her gözyaşının, her suskunluğun bir şahidi vardır. İnsan unutabilir ama Allah unutmaz. Kimi makamıyla, kimi parasıyla, kimi çevresiyle güçlü olduğunu sanıyor olabilir. Ama gerçek güç; kimsenin ahını almadan yaşayabilmektir.

Ve artık şunu çok iyi biliyorum:
Her şey affedilir belki ama insanın içinde paramparça edilen güven kolay kolay onarılmaz. Çünkü bir kalp kırıldığında sadece bir insan üzülmez; içindeki merhamet, sadakat ve samimiyet de yara alır.

Bu yüzden bugün kimseye kinle bakmıyorum ama herkese eski yerini de vermiyorum. Çünkü hayat bana şunu öğretti:
Herkese merhamet gösterilir ama herkes gönülde tutulmaz ya!