Bir zamanlar Adana’da okul bahçeleri ya da damlarında namaz kılan öğrenciler, Uğur DÜNDAR’ın objektifinden “tehlike” diye servis edilirdi. Televizyon ekranlarında dramatik bir ses tonuyla, fonda gerilim müziği eşliğinde “Yaklaşık 50 çocuk, okul üniformalarıyla cuma namazı kılıyor… Öğretmenleriyle birlikte saf tutuyorlar!” denir, sanki bir suç unsuru yakalanmış gibi sunulurdu. Bu haberler, milyonlara “irtica geliyor, gençlik elden gidiyor” korkusu pompalamak için kullanılırdı. Gazete sayfaları ve TV ekranları, bu görüntüleri “özel haber” diye manşetlere taşır, inançlara, geleneklere ve değerlere karşı kin kusardı.
O günler geride kaldı. Bugün aynı Adana’da, okul bahçelerinde uzun masalar kuruluyor; iftar sofraları yayılıyor. Öğrenciler, öğretmenler ve veliler yan yana oturuyor. Birbirlerini daha önce tanımayan veliler, aynı sofrada tanışıyor, sohbet ediyor, çocuklarının ortak hayallerini ve dertlerini paylaşıyor. Gönüllü ailelerin katkısıyla kurulan bu sofralar, sadece oruç açmaktan öte; okul-aile bağlarını güçlendiriyor, dayanışmayı büyütüyor, yeni ufuklar açıyor.
Milli Eğitim Bakanlığı’nın “Maarifin Kalbinde Ramazan” temalı etkinlikleri kapsamında sınıf iftarları düzenleniyor, velilere davetiyeler gönderiliyor. Çocuklar aileleriyle iftar sofrasında dua ederken çektikleri fotoğrafları okula getiriyor; bahçeler Ramazan coşkusuyla dolup taşıyor.
Ve işte bu coşku, Celal KARATÜRE’nin naif, içten sesiyle zirveye ulaşıyor. Sosyal medyada dillere dolanan, Abdurrahman ÖNÜL’ün klasik eseri “Kâbe’de Hacılar Hu Der Allah”ı kendine özgü samimiyetiyle yeniden yorumlayan KARATÜRE, ilahiyi söylerken kalplere dokunuyor: “Hu der Allah, Allah…” derken Ramazan duygusu doruğa çıkıyor. Eskiden “sakıncalı” görülen ilahi söylemek, namaz kılmak, bugün en masum, en güzel gelenek haline geldi.
Bu değişim elbette tesadüf değil. Devlet, genelgelerle Ramazan’ı okullara taşıyor; ortak sofralarla toplumsal birlikteliği teşvik ediyor. Çocuklar ilahi söylüyor, veliler alkışlıyor, herkes huzur buluyor.
Teşekkürler Cumhurbaşkanım Sayın Recep Tayyip ERDOĞAN… Teşekkürler Milli Eğitim Bakanım Sayın Prof. Dr. Yusuf TEKİN…
Bir dönem namaz kılan öğrenci diye fişlenen çocukların torunları ya da kardeşleri, bugün aynı bahçelerde huzurla iftar açabiliyor. Artık kimse onları gizli kamera ile izleyip “tehdit” diye haber yapmıyor; resmi politikalarla destekleniyor, teşvik ediliyor. Veliler, tanımadıkları halde aynı sofrada buluşuyor; bir öğretmenin anlattığı anıyı dinliyor, bir annenin paylaşımına eşlik ediyor, çocuklarının geleceği için yeni dostluklar kuruyor.
Bu sofralar sadece yemek sofrası değil; gönül sofrası. Dayanışma burada başlıyor, yeni ufuklar burada açılıyor. Bir veli diğerine “Çocuğun hangi derste zorlanıyor?” diye soruyor, diğeri “Birlikte destek olalım” diyor. Okul, artık sadece eğitim alanı değil; ailelerin buluştuğu, birbirini tanıdığı, yeni kapılar açtığı bir mekan haline geldi. Hem milli hem sosyal dayanışmanın, Ramazan ruhunun vuku bulduğu bir merkez oldu.
Elbette hâlâ rahatsız olanlar var. Hâlâ “laiklik elden gidiyor” diye feveran edenler, eski dönemin nostaljisini yaşayanlar mevcut. Bildiriler hazırlanıyor, suç duyuruları yapılıyor. Ama gerçek ortada: Toplumun çoğunluğu için din, korku unsuru değil; birleştiren, kardeşleştiren, velileri tanıştıran, Celal KARATÜRE’nin ilahisiyle duyguları zirveye taşıyan bir değer haline geldi.
Uğur Dündar’ın 2000’ler başındaki “özel haber”leriyle korku saldığı Adana’dan, 2026’da okul bahçelerinde kurulan iftar sofralarına uzanan mesafe, sadece zaman değil; zihniyet mesafesidir. Ve o mesafe, milyonlarca insan için özgürlük, rahatlama, normalleşme ve vicdan huzuru anlamına geliyor.
Artık veliler yabancılar değil; aynı sofrada tanışan, dayanışma kuran, çocuklarının geleceğini birlikte şekillendiren aileler. Fonda Celal KARATÜRE’nin sesi: “Kâbe’de hacılar hu der Allah…”
İyi ki kat ettik o yolu. Adana’nın okul bahçeleri artık korku değil; bereket, tanışma, yeni ufuklar ve Ramazan’ın ilahi kokusuyla dolu. Hayırlı Ramazanlar.
YORUMLAR