BİR DESTANDIR ÇANAKKALE
Varlık içinde yokluk gördük,
Yok olduk derken bir nefesle dirildik,
Bir dirilişti ki bu
Görmedi tarih, duymadı zaman böylesini.
Dağ sustu, taş dinledi,
Deniz kabardı, gök eğildi üstümüze.
Küheylan benzeri yiğitler yürüdü toprağa,
Adımları sarsıyordu yerin bağrını.
Ağaç budar gibi budanırken vatanın dalları,
Her budak bir yürek, her dal bir evlattı.
Yandı bağrımız, ama sönmedi iman,
Çünkü o dalların kökünde şehit kanı vardı.
Budanmış yerlerin erleri,
Toprağın derininde bile bir aradaydı;
Bir oldu hepsi, tek yürek, tek bilek.
Göğüslerini siper ettiler mermilere,
Rüzgâr bile utandı cesaretlerinden.
Bir yumruk olup durdular ölümün karşısında,
“Vatan” dediler, “kalbimizdir, veremeyiz!”
Kimi kalbinden vuruldu,
Ama o an devleşti;
Kimi gönlünden vuruldu,
Sessizce sabretti, gözlerini göğe dikti.
Hep bir ağızdan ses verdiler,
Dağdan dağa, denizden denize yankılandı:
“Vatanı vermeyiz, canımızı veririz!
Bu yolda bir değil, bin kez ölürüz!”
Yedi düvel işitti bu sözü,
İrkildi, titredi, korkunun soğuğu geçti iliklerine.
Her yandan yankılandı o ses
Derinden, sarsıcı, iman dolu bir nida:
Aman ya Rab! Bu ne güzel, ne asil bir ses!
Çanakkale dedi bu ses,
Bir destanın adı oldu gökyüzünde.
Her dalga, her taş, her kuş, her dua
Aynı sözü fısıldadı:
“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ!”
Ve geçilmedi…
Geçilmedi, çünkü orada
Bir millet vardı suskun ama ölümsüz,
Bir iman vardı görünmez ama sarsılmaz,
Bir tarih yazıldı kanla, gözyaşıyla, inançla.
O günden bugüne rüzgâr bile
Saygıyla eser o topraklarda.
Her şehit bir yıldız oldu semada,
Her dua bir nur gibi yükseldi ufka.
Ve biz, her nefesimizde o sesi duyarız hâlâ:
“Çanakkale geçilmez, vatan bölünmez!”
YORUMLAR